[Funda]

BİR KİBRİT ÇAK İÇİMDEKİ MAVİLİKLERE

Söyler misin,
Yaşamak için nefeslendiğim nedenim misin hala,
Yoksa
Ölmek için seslendiğim intiharım mı ?

…

Senin yaralarını kapayan İstanbul’un
Tuz oldu benim açıklarıma …
Yetimliğim büyüdü hep ünlemsiz susuşlarında,
Hiç tanımadığım insanlara açık yaralarımı
Gösterebildim belki,
Ve tanıdığım insanların bende açtığı gizli yaralarımı
Ten rengi cümlelerle boyayabildim …
Ama yine de,
Geç kalmamak için gözlerine
Erken yaşanmışlıklarımdan bedelli mazeretler
Düştüm ömrüme …
5.peronda bıraktığın ölü tebessümlerinle mi
Dönecektim ben bu kente ! …
Eskiden hep dönmek için gidiyorum derdim,
Şimdi gitmek için gidiyorum diyeceğim …
Hüznümü ağlatan cümlelerin yazıldığı bu şehirde,
Mutsuzluğumla anılacağım hep biliyorum,
Adım kadar önemli olmayacak belki de
Sırtımda taşıdığım ceset ! …

Ya da hiç bilinmeyecek …

Çığlığıma düşmesin sakın suskuların,

Ki bilirsin ne çok sustuğumu …

İnsan hep kendine susarmış derler

Ben sana susmuştum hep ; sen duymadın …

Suçu dünyaya atıp
Lanetler savurduğumda etrafa
Havada kalan cümlelerimi sahiplenecek kadar
Cesursun demek,

Yoksa haksızlığın için mi bu duruşun ! …

Keşke bu cesaretin

Sevgime de meydan okuyabilseydi yüreğinde,

Belki bu kadar yabancısı olmazdık şimdi
Nefeslerimizin
...

Bir gün ben de giderim

Ve kahraman olurum diyorum kendime,

Ya döndüğümde

Senin kahramanlığına yenilirsem deyip

Susuyorum yine kendime


Biliyor musun

Gözlerimdeki kırılgan çocuk bir ağlasa

Belki bütün bir ömrün yasını tutacak …

Ki az ağlatmadım ben onu,

Şiir yazmak için değil ama ;

Böylesi gülmelerin şerefsizliğinde

Eğdirmemek için yüreğimi ! …

Bana en aşk yanlarımdan kırgınsın biliyorum

Üstelik yorgun …

Düştüğüm kaldırımlardaki parke taşları

Kadar sahipsizim,

Üstüme devrilen aşkların masum çocuk yüzüyüm

Bir başıma …

Önümde tek bir dönüş var şimdi

Gidişlere kapalı …

Ölüme bir şiir kala vazgeçiyorum

Kahraman olmaktan …

Şehrin dar sokaklarından

Kalabalık meydanlarından geçip,

İnsanların yüzlerindeki kaybolmuş umudu

Onlara hatırlatabilmek adına

Kötü şiirler yazmaya devam ederim belki,

An gelir

Senin de sarıldığın olur belki

Ceketsiz şairliğime, kim bilir …

Belki bir gün sen de kendini görürsün

Aynaya bakar gibi bakmadığında cümlelerime …

Haklı sevdaların kahramanından öğrendim ben

Utanmadan ağlayabilmeyi …

Dökülen her damla bir çizik daha koysa da alnıma

Evet,

Utanmadan ağlayabiliyorum gerçeğime …

...

Mavisi silinmiş denizlerden umut bekleme kaptan !

Diyorsun …

Ama unutma,

Ben ki denize uzak bir kentin şair suskusuyla

Bakıyorum sana !

Sen bunu bilemezsin …

Bir kibrit çak istersen içimdeki maviliklere,

Gör bak ;

Denizin rengi bir miymiş umudun rengiyle !…

Orhan Karın