[Funda]

YÜREĞİ GÜLMEDEN YÜZÜ GÜLEN ADAM OLMAK İSTEMİYORUM



yürek çoktan sustu be usta ! ...

şairliğinden utanası geliyor bazen insanın,

mutluluğun tekelini elinde bulunduran yar,

sizi sürüklediği yarlardan bihaber

parmak uçlarınıza basmaya devam ediyor ...

acının bin bir türlü halini görmüş geçirmişseniz de,

toprak parçası gibi koyulaşan elleriniz

yetişemiyor zifiriliğine yüreğinizin ...

galata kulesi bile acı verebiliyor mesela,

büyük kentlerin alaycı otogar manzaralarına

yeniliyorsunuz işte ...



yan yanasınız belki sevdiğinizle,

nefesinize komşu olacak kadar yakın olduğunuzu

düşünenler var etrafınızda,

kim bilir ...

oysa siz öyle uzaksınız ki birbirinize,

göz göze gelmeye korkan bakışlarınızı

birbirinizden kaçırabilmeyi

zafer sayıyor yabancılığınız ...

sarılmak istiyorsunuz belki o an

geçmişte bıraktıklarınıza ...

ama size ait hiçbir şeyi hatırlatmıyor

yabancılığınız ...

yitirilenleri aramak istiyorsunuz

ama henüz yitenlerin ne olduğu bile belli değil ...

bir çıkış yolu olmalı diyorsunuz

ya da bir intihar ;

az kullanılmış ya da fazlaca öldürmüş ...

her şeyi olduğu gibi kabullenmek

aşka en büyük ihanet olur herhalde ...

birlikte yürüdüğünüz yolların taşıdığı

kalabalık,

bu kez tecavüz ediyor mazbut bakışlarınıza

belli ...



yaşamın kıyı şeridinde yol almaya devam ediyorsunuz

sonra milyonlarca insan gölgenizi bıçaklıyor,

sesinizin değdiği yerlere çığlıklar dilimliyorsunuz sizse

nedenlere bulaşıyor yine aklınız

cevaplar yetmiyor soruları bulmaya ...

göğsünüzdeki darp izi oluyor birden

önceleri sevdiğinizin başını yasladığı yer,

kaçıyorsunuz kalabalıklardan,

kalabalıklar ki,

hep bir ağızdan çoğaltıyor yalnızlığınızı ...

okuduğunuz kitaplardaki

kahramanlara benzetiyorsunuz kendinizi,

birazdan son cümlesi konulduğunda

hayatınıza kaldığınız yerden devam edebileceğinizi

ve yaşadıklarınızın sadece kitaplarda kalacağını

düşünüyorsunuz...

ama öyle olmuyo

yaşadıklarınızı silmeye çalıştıkça

aslında yüreğinizi karaladığınızı anlıyorsunuz ...

sevgilinin kopuk kirpiklerine

sarılıp düşmeyi seçen aşk,

önce sizin dudaklarınızı yakıyor tuzuyla ...

tutunduğunuz bütün dalların kırıldığı bi dünyada

ağaç olmak da yetmiyor bazen ...

ve yüreği gülmeden yüzü gülen adam olmak;

hiç istemiyorsunuz ! ...


Orhan Karın