[Funda]

Gri hüzünlerin bestelenip çalındığı yüzümden
Gülüşü çalınmış gençliğimi çoktan düşürdüm ben …
Hiç kovamadım alnımda biriken çizikleri
Kendimden …
Ve yüzümdeki izleri isimlere yamatacak
Ustalığı bulamadım kalemimde …


Sevmeye yeteneksizim, deyip

Nefes almakla yetinmek de nedir ?…

Merak etme,

Herkes sığınacak bir liman ararken

Çalıntı düşlerine,

Ben, gülüşümle ödeyerek bedelini,

Yakılmış limanıma sığınıyorum, inadına …

İstanbul kadar koca bir yürek taşıdım sana,

Yollarca …

İşte karşındayım;

Vakit, Haydarpaşa’daki kavuşma anı …

İşte Galata … işte Kız Kulesi …

Bak, bak işte şu da denizi ;

Hani,

hani sana verdiğim mektubu atmayı düşündüğün …

İçimizdeki maviye uzak biraz …

Bir ileri bir geri,

Bu aşk yerinde sayıyor hala …

Hala ellerimiz titriyor bak şiirlere tutunurken …

Uyuyan sevdana,

Ömürlük bir şiir ısmarladım ikliminden umudun,

Uyan artık yar ;

İstanbul gözlerime batıyor …


Gülüşümün ardındaki uçurumlardan

el sallardım hep kendime, bilirsin.

Çünkü inanmak istemezdim hiç ;

ardımda bıraktığıma seni …

Bu kent yine aynı İstanbul,

Ve ben yine buradayım …

Nefesine daha yakın bir hüzün besliyor şimdi,

Gözlerimdeki yorgunluk …

Gri hüzünlerin bestelenip çalındığı yüzümden

Gülüşü çalınmış gençliğimi çoktan düşürdüm ben …

Hiç kovamadım alnımda biriken çizikleri

Kendimden …

Ve yüzümdeki izleri isimlere yamatacak

Ustalığı bulamadım kalemimde …

Şairler terk edildikçe büyür, derler

İnanmıyorum …

Ben sana vardıkça çoğalıyor suskunluğum,

Uzak düştükçe kırılıyor kalemim …

Sen tükendikçe çoğalan hep ben oldum,

Şimdi bu yorgunluk beni de eksiltiyor …

İçimin mavi kıyısında beklettiğim

Gülüşüne sarılsam,

Belki yeniden doğacağım …

Ama,

aynada gördüğün yüzün bile senden yabancı,

Kendine bir yüz seç ;

Yüzler içinde kaybolmak acı …

Ve unutma,

Gülüşünde ağlayan çocuğa bir kahkaha borcun var …

- Orhan KARIN -