[Funda]

BUGÜN YARIN





bırak gözlerinden avuçladığım
o son bakış içsin beni sol yanımdan ...
gitme kal diyemediğin olmak,
öleceğimi bilip gülememekti benim için..




Yazıldıkça beni,
susuldukça kendini yaralayan bir öyküsün …
Susmaktan başka ne kaldı ki elimizde,
Nasılsa kayıbız birbirimize konuşmaların gölgesinde…
Bırakalım da dinlensin bu öykü,
Yorgunluğumuz fazla gelmeden bedenimize …
Serin havalarda kalmış bedenin,
Yüreğinse çoktan düşmüş yollara
Aranan yitikliğimizin yaralarını sarmak istiyor..
Yaralamalarımız birbirimizi, biraz yara almış …
Susturmuşuz yaralama oyunlarımızı …
Özlemek, sonunda kavuşacağını bilerek
Sarılmaktır hayata …
İşte bu yüzden,
Ben hep özlüyorum; özlendiğimi bilerek
Ve hissederek …
Eksik bir yaşam yaşlanırken gözlerimizde,
Sanırım biraz daha gençleşiyor
Yitirdiğimizi sandığımız bu aşk …
Zaman bir film şeridi gibi kopup gidiyorsa
göz uçlarımızdan,
Ve uçtuğumuz uçsuz uçurumlardan
Hep yukarı düşüyorsa kayıp duygularımız,
Kovmaya çalıştığımızda yüreğimizden,
Hep geri dönüyorsa o ilkel insanlık sancısı,
Aşk değildir giden…
Çıkmaz sokağına batırılmışken yüreklerimizin…
Aşk değildir giden …

Eylülün tam bir eylül olduğu bir akşamda
Pencere kenarı düşler düşlüyorsun kendine
Şehr-i İstanbul yağmur olmuşken gözlerinde,
Serinliğini sığınak yapıyorsun içinin dehlizlerindeki
Kıyametin yakıcılığına …
Yazdığım her cümlede anlam kavgasına
İtiyorsun zihnini,
Yüreğinse senden bihaber
Hep eski zamanlara sarılıyor;
Bugünsüzlükle susturulmuşken kan kaybı düşleri …
Yarınlar hep vardır ve olacaktır,
Aşkın bugünsüzlüğü de yarına sürmüştür zaten
Umudun mavi mürekkebini …
Bugün ölmüştür,
Yarın,
yarın gibi olduğunda
Göreceksin ki,
bugünden başka bir şey değil sahip olduğumuz …


Orhan Karın