[FdLya]

Biliyorum,
çarparak kendini anılara,
şimdiyi sonra unutacağım!
Hala birbirine karışmakta şeyler;
sokaklar/insanlar/yaslı dudaklar...
Birbirine karışmakta kir ve tuz;
yarışmakta ruhsuz tenler...

Kinin ve bıçak...
Kucağım ve ateş...
Ensem ve nefesin;
varlar hala bir yerde,
boynumu kırsam yetecek!
Sığ sulardayız oysa!
Koca koca dalgalar ardında cocuksu;
karana oturmaya gözlerin yetecek...

Bakamasam da,
ve karışsa da korkumda şey,
yani her şey,
biliyorum hala oradasın;
orada /yani tam arkamda!
Aşktan daha kalıcı şeyler var aslında:
Mesela pişmanlık,
kalp asidi gözyaşı,
anlık/ama ömre kafa tutmuş hatıra...

Islak bir harita,
kirpiğini dönünce gözünün duvarında,
kıyısında hemen dudağının...
Büyüsün diye bıraktığım ayrılıkta,
bir ada duruyor bak unutmadığım!
Korkmak lazım;
belki kimsenin bilmediği,
bir kıta olmuştur okyanusta...

Az sonra yeniden unutacağım,
ve sonsuz gibi görünecek ufuk...
Arkama alıp rüzgârı,
keşfedilmemiş bir kıta bulacağım!
Aramızda,
aşktan daha kalıcı bir şeyler olacak orada!
Paslı bir hançer ve onmayan yara,
tuz ve ten karışacak mutlaka;
her-şey karışıyor ne de olsa!
O zaman bir köpüğe saklanıp,
orada unutacağım kendimi!
Hep avutuyorum nasılsa,
hep uyutuyorum...

*****

Ah, yalan;
hiç unutmuyorum!...


YÜREK ASTARIMDAN: Herkes kendi kirpiğinin önünü süpürse tertemiz ölürdü bu dünya...


Ömer Faruk Yılmaz