[x³]

Bir an olsun anlamadın,
seni nasıl da sevdiğimi...
Gülümsediğinde,
garip kuşlar konardı;
yüreğimin hırçın kayalarına...
Mevlanın sıcaklığı düşerdi ansızın,
gönlümün kanayan yaralarına...

Hiç anlamazdın ama,
acıyan tırnağının farkında olurdum;
ellerini ceplerime sakladığında...
İçim sızlardı,
kurban alırdı dudak büküşlerin...
Gözlerin daldığında, bakışların çarpardı,
gönlümün çelimsiz kıyılarına...

Hiç görmezdin ama,
ne vakit aklıma düşsen,
gömleğimin düğmeleri eksilirdi;
fazla çıkardı ilmeklerim,
dalgınlığın parmak uçlarında...
Susuşumla konuşurdu durduk yere fotoğraflar,
uzayan bir yokluğu fısıldarken kulağıma...

Hiç bilmezdin ama,
ellerin uzanırken ellerime,
sarsıntılar devleşirdi,
bıraktığın depremle avuçlarıma...
Rüzgarların birikirdi göğsümde,
zamansız fırtınalar yetişirdi;
düşlerimin gemisiz limanlarına...

Hiç duymazdın ama,
‘'Sevgilim'' diyen sesin duyulduğunda,
cenneti müjdeleyen cocuklar şenlenirdi;
dudağımın seni bekleyen yanında...
Mucizenin ikiye böldüğü ay gibi,
parçalanırdı hüzünlerim;
dağılırdım,
gönlümün hesapsız semalarında...

Hiç söylemezdin ama,
ne vakit aklından geçsem,
vakitsiz türeyen iç çekişler belirirdi;
adıma susturduğun kitlenmiş dudağında...
Farkındaydın çok şeyin,
farkın-da olmadığım zamanlarda...
Çoktan yürüdüğün yolları görürdüm,
savaşların biterdi,
acemi sularımda nefretin boğulduğunda...
Anlardım, kavuşmaların imkansız olduğunu,
yollara düşesim gelirdi her gece,
göz yaşlarım birikirken sarhoş yanaklarımda...

Hiç istemezdin ama,
karalarla bağlanırdım ardından!
Yokluğunun geldiği günü silerdim,
hüznümün takvim yapraklarında...
Söyleyeycek hiç-bir-şeyim yoktu artık,
ve yoktu anlamı hiçbirşeyin;
aşkınla kursağıma öyle takıldığında...
Ki sen yok,
ki ben yok,
ki biz yokuz artık;
şu piç gibi koyduğun hayatın ortasında...


YÜREK ASTARIMDAN: Yalanın batsın aşk! Kulağıma fısıldadığın o aşk rubaileri, kursağımda haram bir lokma şimdi...


Ömer Faruk Yılmaz