[x³]

Uzak durma!
Yoksa bu korkular,
her gece musallaya yatırır beni.
Gün aşırı,
bir ayrık otu daha köklenir içimde.
Hüzünler yeşerir kuytumda saçma sapan.
Gözlerimden dökülen yaşların buğusu,
huysuzluğum, mutsuzluğum,
ortada kalmışlığım olur konduğum her şey...
Silersen;
senden beteri olmaz!

Ben bu ihtimalle yapamıyorum artık.
Ellerim,
çırpınıyor kaçışının sarsıtan sancısında.
Ne zaman olmayacağını hatırlasam,
kifayetsiz,
kötürüm bir hamleyle kısılır dudaklarım.
Hadi sende,
artık uzakta durma!
Varım, yoğum, sefaletim,
noktası görülmüş hayallerim,
vadesi koyulmuş heveslerim olur söndüğüm her şey...
Yakarsan;
senden beteri olmaz!

Veya,
yapabilirsen al üzerimdeki bu ölçüsüz ağırlığı.
Sancağımda asılı,
dizlerimin bağını çözen resimlerini kopar çerçevemden.
Hiç olmadık yerde,
beynime sıkar gibi çökme yüreğime.
Başımda olmaz bela,
omuzlarımda yük,
boğazımda düğüm olur istemediğim her şey...
İstersen;
senden beteri olmaz!

Yıldızsız gecelerin karası bende sanki!
Arada kalan yolların ne kadar tozu varsa,
hepsi alnımda leke!...
Duygularımın en mahrem yerinde,
saklanırım arzularımdan.
Gaipten yükselen nefesim,
bir sıkımlık canıma kefen olmuş sebebim,
suyuma buz, yangınıma körük olur sustuğum her şey...
Gülersen;
senden beteri olmaz!

Bıraktım,
kokunu bana getiren yağmurların peşini.
Bir köşede ağlayan çocukluğumu,
teselli etmeyi bıraktım!...
Yurduma ters, sokağıma ters,
hissettiğim bütün yönlere ters koşuyorum artık.
Ne kadar boşluk varsa, utanmadan düşüyorum!
Bileklerimde kelepçe, yollarımda duvar,
kalbimdeki savaşta galip, ya da mağlup olur kaldığım her şey...
Eğer gidersen,
biliyorum;
senden beteri olmaz!...


Y.A : Dur! Ellerimi kaybettim galiba! Sokağa çıkarken koymuştum; cebimdeydiler...


Ömer Faruk Yılmaz